3. De werkdiagnose 

3.1 Algemeen

Een goede diagnose is meestal heel belangrijk. Maar naar mijn mening zijn meer van de beste middelen je handen, je hart en je boerenverstand.
En begrijp me goed, westerse diagnose is onontbeerlijk en moet naar mijn mening niet vermeden worden. Regelmatig verzoek ik mensen dan ook met de arts of huisarts dingen te overleggen, waar ik geen raad mee weet, of waar ik de faciliteiten niet voor in huis heb.

Het doel van een diagnose is dat processen, die met ziekte te maken hebben, begrijpbaar worden, en dat de juiste middelen en technieken kunnen worden ingezet om tot heling (lees beter worden) te komen.

De enige bevoegden in Nederland om medische diagnoses te stellen, zijn artsen en specialisten. Zij doen dit op basis van symptomen, bloeduitslagen, röntgenfoto’s, scans enzovoorts en hebben vastomlijnde criteria, waaraan voldaan moet worden om in die diagnose te passen.

Therapeuten die geen artsbevoegdheid hebben, mogen dus geen medische diagnose stellen. Zij mogen hooguit zeggen dat de symptomen en het beeld lijken op een bepaald ziektebeeld. Of op basis van hun kennis, vaardigheden en onderzoek een `werkdiagnose’ stellen. Dit is een diagnose, waarmee ze dan aan de slag kunnen.
Voor de meeste mensen die bij mij komen, geldt dat er al een medische diagnose is gesteld, of dat er in ieder geval een poging daartoe is gedaan. Ik heb dit ook het liefste, omdat een taak van de arts tevens is, om ernstige zaken als kanker en hartlijden uit te sluiten.

<  >